کوچک که بودم رنگ موهایم طلایی بود

بزرگتر شدم خرمایی به خود گرفتن

بزرگتر و بزرگتر که شدم مشکی شدند

اما نمیدانم

چرا بعد رفتنت سفید شدند!

حالا من مانده ام با موهایی به رنگ ورق

هرچه میخواهد دلت بنویس

بنویس

بنویس

شبیه سنگ ته جوب شده ام

زیر آب احساس خفگی می کنم

بیرونم میاورند تشنه ام

سخت است بلاتکلیفی

یادمه خیلی وقتا پیش که وبلاگ نویسی رو شروع کردم ی پست میذاشتی کلی نظر سرازیر میشد ی وقتایی ام دیر پست میذاشتی بازم کلی سوال که کجایی چرا نمی نویسی و... خلاصه این ایام همینطور رفت و رفت و رفت حالا دنیای مجازی بی روح تر و سردتر در دست همه ماست حالا میگی به فلان دوستت خیلی کم پیدایی میگه نه هواسم بهت هست میبینم آن میشی میفهمم حالت خوبه!!! ی لحظه فقط ی لحظه باخودمون فکر بکنیم فردا چی به سرمون میاد؟ شاید قبلا سالها طول کشید تا به اینجا برسیم اما الان نه روز به روز ی چیز جدید هر چیزی ام که اومد مارو ازهم دورتر کرد خودم تو خیابون تصادف کردم کلی مرده به من سر صدا و... حالا خودشم مقصر بود توجه کنین مردم جمع شدن فیلم میگرن از حرفای راننده این چه کاریه آخه بعد نیم ساعت دیدم دوستم بهم زنگ زده رضا خیلی باحال بود چطور خودتو نگه داشتی حرف نمیزدی گفتم ترسیدم جواب بدم مرده منو بکشه یکی پیدا نشه منو نجات بده بابا جان آخه این چیزا فیلم گرفتن داره اصلا توجهی به شخصیت افراد نداریم فقط تایپ و ارسال چ میدونم عکس و فیلم بگیریمو ارسال واقعا جای فکر داره خدایا دلهای مارو به هم و به خودت نزدیک کن خدایا نذار اجتم